Tien, tien, tien
Als pupil komt het regelmatig voor, dubbele cijfers op het scorebord. Ook als junior wil er wel eens een enkele uitschieter naar boven of beneden bij zitten waardoor je er meer dan twee cijfers op papier komen bij de score van een en dezelfde ploeg. Maar in de hogere senioren is het toch echt wel gebeurd met de pret. Een 5, misschien, 6-0 nederlaag of overwinning is het maximale. In mijn geval althans.
Maar afgelopen week was ie er ineens. De ouderwetse 10-0. Ja, 10-0, de mooiste uitslag onder de dubbele cijfers. Je hoort het wel eens zingen in stadions “Tien, tien, tien...!”, door aangeschoten fans die bij twee goals in het eerste kwartier van hun clubje meteen dubbele cijfers door hun bierglazen op zien doemen. Maar ze ook echt maken, dat is een ander verhaal.
De 10-0 wedstrijd is eigenlijk een pot van niets om te spelen. De eerste ligt er na een minuut of zes al in en je weet dan al wat voor slap vlees je in de kuip hebt. Tot aan de 4-0 blijft het combinatiespel nog wel redelijk en iedereen gunt de spits de twee of drie doelpunten. Maar dan begint de ellende. De rechtsbuiten met drie assists wil nu ook wel eens voor eigen succes gaan. Bekkende spits tot gevolg en een blauwbekkende keeper die geen reet te doen heeft die over het hele veld bleert dat ‘zulke ballen’ erin moeten.
Een van de mooiste dingen bij een 10-0 westrijd trouwens, de keeper. De hele wedstrijd staat ie net binnen zijn zestien, hij zal er eens overheen vliegen, vanaf 80 meter afstand te bekijken hoe iedereen zich uitleeft aan de overkant. Daarna onder een lauwe douche omdat je twee terugspeelballen hebt gehad en tijdens de warming-up een keertje gedoken hebt. Iedereen telt onder de douche zijn assists en doelpunten, de keeper koestert zijn heilige ‘nul’.
Terug naar voren. De rechtsbuiten gaat dus voor eigen succes. Maar ook de middenvelders ruiken dat er hier wel eens persoonlijk succesje in kan zitten deze dag. En hoppa, de ene na de andere afzwaaier vliegt richting de Look. Trainer helemaal gek. “Ga nou eens voetballen, blijf combineren, gun elkaar die bal, hou het breed, niet te snel diep”, en meer van dat soort onzin. Maar de kudde luistert nu eenmaal naar haar herder langs de kant en daardoor vliegen er voor rust nog twee in.
Na rust zelfde verhaal, 6-0 op de borden, dus die tien halen we toch wel. ‘Eerst zelf er eentje maken’, is de gedachte. De tegenstanders hebben de consumptie van de trainer nog op het voorhoofd staan na een donderspeech en dus worden de ruimtes er niet groter op. Een verdwaald schot zorgt uiteindelijk toch voor 7-0. Nog een half uurtje, is te zien op de klok. Het scorebord doet het namelijk niet goed. 'Die tien gaan we halen', wordt er gedacht. Dus een aantal vlotte combi's en veel gemiste kansen later is het dan toch 9-0 met nog vijf minuten te gaan. De 'mannetjes' in het elftal worden wakker, 'ik kan kan die tiende maken!'. En hoppa, spits, mid-mid, linkshalf, rechtsbuiten en laatste man staan elkaar in de weg op de rand zestien. Lat, paal, redding keeper, tegen elkaar aan, nog een klutsie, kak, die tiende gaat er niet komen. Nog één hoekschop, hele meute mee. Behalve de keeper, die denkt aan zijn nul. Die heilige nul. Bout corner laag op de eerste paal, bekken, bal schiet toch door. En daar staat ie dan, die linksback, die de hele wedstrijd gewoon zijn wekelijkse zeseneenhalf bij elkaar staat te spelen. Niets nu een 9 en volgende week weer een 4, nee een 6,5 het hele jaar door. Zondagmorgen om halftien in Ootmarsum bij een 3-0 nederlaag als de rest er niets van bakt, maar ook bij 10-0 op het hoofdveld van Meermanello. Die linksback, die maakt hem. Niks juichen, hoppa terug. Terug naar die rechtsbuiten die zo weer ten aanval zal strekken. Lang leve de 10-0. Lang leve de linksback.
Laurens Jan Stam
schtammie@hotmail.com
Eerder verschenen columns
Nieuwe kansen en een keiharde klap
Warming up
Meeeessi, Meeeessi, Meeeessi!!
Zomeravondvoetbal
